Meshulem, de kleerkamer.
Jaren geleden leefde er in de stad Fez, in Marokko, een fijne man die heel goed kon omgaan met schaar, naald en draad. Daarmee verdiende hij ook zijn brood.
Meshulam Alfasi was een meester kleermaker. Niemand kon zo naaien als hij. Mensen kwamen van heinde en ver om hun kleren door hem te laten maken. Kleren voor de Jomim Tovim, voor Simches of voor elke dag.
Meshulam leerde het vak van kleermaker bij zijn vader en grootvader. Toen hij 7 jaas was, verloor hij zijn moeder, en op achtjarige leeftijd gaf zijn vader hem een schaar
in de hand, en begon hem de kunst van het kleermaken te leren. Op zijn 12de was Meshulam al een bedreven kleermaker.Jaren gingen voorbij en Meshulam trouwde. Nog steeds zat hij op hetzelfde kussen als dat waar dat zijn vader op gezeten had.Op een dag kwam de Chacham van de stad naar zijn winkel voor een nieuwe mantel ter
gelegenheid van het huwelijk van zijn dochter.
De Chacham was vol lof over het werk van Meshulam en zei: "Hashem heeft je de mogelijkheid gegeven om anderen zo mooi te kleden. Waarom kleed je je eigen Neshome niet met een kleed van Toire?"Meshulam glimlachte droevig: " Eerwaarde 
Rov, bedoelt U het lernen van de Toire? Ik ben nooit naar school geweest. Mijn vader heeft mij het Davenen en het zeggen van Tehillim aangeleerd, maar meer kan ik niet. Bovendien ben ik al 27 jaar ...mijn tijd om nog in een klas te zitten en Toire te lernen is helaas voorbij. En daarbij, wie zal er voor mijn vrouw en kinderen zorgen, en voor mijn oude vader?"De Chacham was ontroerd door de woorden van Meshulam. Hij dacht eventjes na en zei toen tegen de kleermaker: "Weet je, er kan een afspraak gemaakt worden, tussen iemand die werkt en iemand die Toire lernt. Als een rijke persoon een Ben Toire helpt, dan delen ze beiden in de beloning voor de Mitzve van Toire lernen. Het succes van de ene is dan eigenlijk van allebei. Dit noemt men een Jissoschor/Zevoeloen afspraak."
Opeens begonnen de ogen van Meshulam te fonkelen. Hij had een plan.
Een tijdje later, kwam de Chosson van de Rabbi de kleren voor zijn Chassene bestellen.
Toen hij de stof had gekozen vroeg de jonge man naar de prijs.
"Welke Masechta lern je?" vroeg Meshulam. De jonge man keek hem raar aan. "Masechta ? Ik leer nu Kidoeshin, maar, waarom vraag je dat ?"
Meshulam antwoordde met een lach "Mijn prijs is 2 Prokim van Kidoeshin. Ik zou willen dat jij die 2 Prokim lernt voor mijn rekening, en de beloning zal voor ons beide zijn."
De Chosson begreep het meteen. Hij lachte, schudde Meshulam's hand en zei: "Het zal me een eer zijn !"
Meshulam opende een nieuw register, en op het eerste blad schreef hij KIDOESHIN in grote letters. Dan noteerde hij de naam van de jonge man, de datum, en de afspraak die gemaakt werd.
En telkens er een Talmid Chochem een kleed kwam bestellen, was zijn prijs "het lernen van de Toire." Soms was het één Omud, soms was het een hele Daf.
Meshulam's register werd vlug vol. Hij nam alleen geld van de mensen die niet konden lernen, en kon zo ook voor zijn familie zorgen.
Na een paar jaar eindigde Meshulam zo de hele Shas. Hij gaf toen een grote Seude voor vrienden en familie. Toen begon hij een nieuw register.
Jaren gingen voorbij, en Meshulam werd ouder. Zijn kinderen waren allemaal getrouwd, en zijn vader leefde niet meer. Op een dag kwam een oude man met een lange witte baard in zijn winkel. Hij wou een mooie djellabah bestellen van de fijnste zijde..."en maak mij ook een gewone ledereen riem," voegde hij er aan toe.
Nadat Meshulam zijn maten genomen had vroeg de oude man hem om de mantel binnen drie dagen naar de Beis HaKnesses te brengen.
De man, die een stapel boeken droeg, zag er uit als een Talmid Chochom. Meshulam noemde zijn "prijs" en noteerde het in zijn register. Toen vroeg de man, naar één van de boeken wijzend: "Zeg eens, is dit soms van jou? Dit is één van de dierbaarste boeken die ik ooit gezien heb." Meshulam keek naar het boek, en zag tot zijn grote verbazing dat het zijn eigen, eerste register was. Hij was sprakeloos! Vlug liep hij naar de achterkamer . De kluis waarin hij al zijn registers bewaarde was op slot. Hij opende de kluis. Alles stond op zijn plaats. Toen hij terug naar voren ging, was de oude man verdwenen!
Drie dagen later was de witte mantel af en een nieuwsgierige Meshulam bracht het naar de Beis HaKnesses, samen met de lederen riem.
Maar de oude man was er niet. Er was juist een Bris Miloh. Meshulam ging naar
de Rav en vertelde hem zijn verhaal.
"De oude man zei dat ik hem hier zou vinden. Ik heb zijn naam niet eensopgeschreven. Wie is hij? En waarom wou hij een gewone lederen riem voor een fijne zijden djellaba ?
En hoe kon hij mijn register bij zich hebben, als het in mijn kluis is ? En waar is hij nu ?"
"Meshulam," zei de Chochom " weet je dat je de Zchus hebt gehad om Elijahoe Hanovi te ontmoeten? Het is zijn gewoonte een lederen riem te dragen ! Hij zal hier
weldra aankomen, omdat hij op elke Bris Miloh aanwezig is. Leg deze mantel hier op deze stoel, de stoel van Elijahoe Hanovi, neer. Hij zal het wel vinden.
En wat betreft jouw register,Meshulam, hij draagt het boek met zich mee, omdat dit het mooiste kleed is waarmee je jou Neshomo hebt kunnen aankleden."