Dovid kan toch dansen….
"Auw," kreunde Dovid. "Auwauwau...!"
"Wat is er?" vroeg zijn moeder.
"Auw," zuchtte hij weer. "Mijn voet doet pijn."
"Laat me even zien," zei Mevr. Kohen, terwijl ze zijn schoen en kous uittrok. "Hm, je hebt een soort wrat onderaan je voet. Wij zullen zien wat de dokter ervan zegt."
"Jawel, Dovid, je moeder heeft, zoals gewoonlijk, gelijk," was het oordeel van de dokter. "Het is inderdaad een wrat. Je moet er twee keer per dag deze zalf op smeren. Kom maar terug na Simches Toire, dan zal ik het nog eens bekijken."
Dovid liep langzaam, om zijn zere voet te sparen, terug naar de auto en besloot om de dokter's orders heel goed op te volgen. Hoe zou hij anders op Simches Toire in Shul kunnen dansen? Ja, het was heel belangrijk dat zijn voet dan genezen zou zijn.
Vooral nu hij van zijn vader een prachtige kleine Toire had gekregen.
Maar de dagen gingen voorbij en zijn voet deed nog altijd pijn.
Eindelijk was de grote dag er! Dovid hinkte samen met zijn vader naar Shul, terwijl hij zijn nieuwe kleine Toire stevig vasthield. Na Maariv was het zover. De Rav begon met de Tefille van Atoh Horeiso en de mannen en jongens begonnen te dansen.
Dovid zat in een hoekje met zijn Toire en keek naar de dansende menigte .
Hij had echt medelijden met zichzelf en het huilen stond hem nader dan het lachen. Hij had zo lang naar deze nacht verlangd en nu kon hij er zelf niet van genieten!
Plots zag hij Reb Sholom, de Shamesh. Reb Sholom was heel erg groot, groter dan de meeste mannen die in Dovid's Shul davenden.
Maar Reb Sholom danste met een heel kleineToire, het leek wel een Toire voor kleine kinderen! Dovid vond het wel grappig, zo'n grote man met zo'n kleine Toire.....
Reb Sholom zag opeens hoe Dovid treurig in zijn hoekje zat. Hij nam een stoel en ging naast de jongen zitten.
"Git Jom Tov," zei Reb Sholom.
"Git Jom Tov," antwoordde Dovid. Nu dat Reb Sholom naast hem zat, vroeg hij:
"Reb Sholom, hoe komt het dat U met zo'n kleine Toire danst? Is het een echte Toire?"
"Ja hoor, het is een echte Sefer Toire, die ik uit handen dan de Duitsers heb kunnen redden tijdens de tweede wereldoorlog. Hij was zo klein dat ik hem gemakkelijk tussen mijn spullen kon verbergen. Overal waar ik naartoe werd gevoerd heb ik deze Toire kunnen meenemen. Nu ligt het in Shul en elke Simches Toire dans ik ermee."
Bij het woordje "dans" betrok Dovid's gezicht.
"Wat is er, Dovid? Je kijkt zo bedroefd?"
"Het is mijn voet." zei Dovid, " Die doet pijn en daarom kan ik niet dansen. En wat heb je aan Simches Toire als je niet kunt dansen?" "Eigenlijk heb je dus twee maal pijn, Dovid. Eén maal aan je voet, en éénmaal omdat je op Simches Toire niet kunt dansen. Ik kan de pijn aan je voet helaas niet wegnemen, maar de pijn van het niet kunnen dansen, daar kan ik je wel van af helpen."
"Echt waar?" vroeg Dovid, "Hoe dan?"
"Als je naar een muziekcassette luistert, kun je dan naar twee liedjes tegelijk luisteren?"
"Nee," zei Dovid.