EEN GEZOUTEN GESPREK
De Chofetz Chaim lette er steeds op, geen Loshon Hore te spreken,
noch ernaar te luisteren. Eénmaal reisde hij samen met een andere Rav.
Onderweg bezochten zij een Jiddishe herberg om er te eten.
Toen de eigenares van de herberg zag dat er twee voorname Rabbonim
binnenkwamen, plaatste zij hen aan een goed gelegen tafel, en bediende hen meteen.
Na het eten, vroeg de vrouw : "En, heeft het gesmaakt ?"
De Chofetz Chaim antwoordde :"Het was heerlijk. Dank U voor de goede bediening."
De andere Rav zei, "Het eten was heel lekker, maar er ontbrak een beetje zout."
Toen de vrouw weg was, zei de Chofetz Chaim tegen de Rav," Hoe kon je zoiets zeggen? Heel mijn leven pas ik op voor Loshon Hore ,en door jou heb ik er nu naar geluisterd !"
De Rav zei verwonderd: "Waarom ben je zo boos ? Ik zei toch dat het eten lekker was ? Ik heb er alleen maar aan toegevoegd dat er wat zout ontbrak. Is dat dan zo erg ?"
"Begijp je het dan niet ?" vroeg de Chofetz Chaim. "Die vrouw is de eigenares van deze herberg, maar zij kookt het eten niet zelf, daar heeft ze een kokkin voor. Toen jij opmerkte dat er zout ontbrak, leek het alsof de kokkin haar werk niet goed had gedaan. Nu is de eigenares in de keuken, en herhaalt ze wat jij daarnet gezegd hebt. De kokkin zal liegen dat zij wel genoeg zout in het eten heeft gedaan. De vrouw zal boos worden, en zal haar afsnauwen. Nog erger, ze zal haar misschien ontslaan. Wie weet, heeft de kokkin het geld hard nodig om haar familie te voeden. Zo veel ergs zal gebeuren, en dit alles door jouw opmerking."
De Rav keek de Chofetz Chaim aan en zei zachtjes, "Ik begrijp dat ik dat niet had moeten zeggen, maar ik denk dat het misschien een beetje overdreven is om te denken dat dit nu in de keuken zoveel gevolgen heeft, zoals U zegt."
"Laten we dan eens gaan zien," zei de Chofetz Chaim. Bij de deur van de keuken hoorden zij hoe de eigenares schreeuwde: "Hoeveel keer heb ik je gezegd dat je meer zout in het eten moet doen ? Hoe kan ik je hier laten werken als de klanten over het eten klagen? "
De kokkin begon te wenen.
Toen de Rav dit zag, rende hij de keuken in en zei tegen de kokkin, " Vergeef me, het eten was wel lekker." Hij draaide zich om en zei tegen de eigenares: "Laat de kokkin haar job houden. Het eten was heerlijk, en zij doet haar werk uitstekend." Toen zij zag hoe ernstig de Rav het meende glimlachte de eigenares en zei: "Zij kan haar werk behouden, ik wil gewoon dat ze een beetje nauwkeuriger wordt"
Van de Chofetz Chaim leren we, dat we eerst moeten denken vooraleer te praten. Zelfs een heel klein beetje Loshon Hore kan veel kwaad doen.