Wie is de dader ???
Na speeltijd, merkte Chaim dat zijn horloge zoek was. Hij begon overal te zoeken."Misschien heb je het buiten verloren ?" vroeg de Rebbe. "Nee ", antwoordde Chaim. "Ik ben er zeker van dat ik mijn horloge op mijn lessenaar heb gelegd !Ik ben er zeker van, dat iemand het gestolen heeft !" Hij begon te huilen, wetend wat hem te wachten stond als hij zonder horloge naar huis zou komen.
"Heeft iemand Chaim's uurwerk gezien?" vroeg de Rebbe aan de leerlingen. Geen reacties ! " Wie is in de klas gebleven tijdens de speeltijd ?" vroeg hij. Vier jongens staken hun vinger op. "Heeft iemand van jullie Chaim's uurwerk genomen ?" De jongens schudden hun hoofd , alleen Shloimi's gezicht veranderde van kleur en zijn handen begonnen te bibberen . "Shloimi, " zei de Rebeb streng, "heb jij Chaim's uurwerk genomen ?" "Nee, ik heb het zelfs niet gezien." De Rebbe staarde hem aan en zei:" Ik wil dat jij je zakken leegmaakt, en alles op mijn lessenaar legt. Vlug !"
Uit zijn zak, kwam een horloge te voorschijn dat ....helemaal op dat van Chaim leek. Het werd muisstil in de klas. Opeens sprong Chaim recht en schreeuwde; "Jij, Ganev ! Jij hebt mijn horloge gestolen."
Shloimi werd zo rood als een tomaat. "Nee, dit is mijn horloge," schreeuwde hij terug.
"Het is van mij! Ik heb je uurwerk helemaal niet gestolen." De Rebbe nam het horloge
in zijn handen en bekeek het zorgvuldig. Het was moeilijk te geloven, dat er twee
identieke uurwerken in de klas waren, maar hij wou er toch het fijne van weten.
Hij riep Chaim naar voren en vroeg: " Kun jij je uurwerk identificeren ?" Chaim dacht eventjes na en zei: "Er is een klein schrammetje aan de linker kant"
En inderdaad, het uurwerk had de kras die Chaim beschreef.
De Rebbe keek naar Shloimi en zei:" Wel Shloimi, hou jij je nog altijd aan je verklaring dat dit uurwerk van jou is?"
"Het is mijn uurwerk !" antwoordde Shloimi, beseffend dat niemand hem geloofde. "Echt waar !"
"Kun je mij dan vertellen wie jou dit horloge gegeven heeft ?"
"Nee", zei Shloimi zachtjes. Hij aarzelde eventjes en vervolgde, "Ik heb het gevonden.... onderweg naar school. Het lag naast de goot. En als U me niet gelooft, .....dan niet."
Het is nutteloos om verder te discussieren, dacht de Rebbe. Shloimi was te beschaamd om wat dan ook op te biechten voor de hele klas. Hij zou later wel met Shloimi praten. De Rebbe nam het uurwerk en zei :
"Hier, Chaim. Ik denk dat iedereen het ermee eens is dat dit uurwerk van jou is. Pas in het vervolg beter op, en laat geen waardevolle bezittingen slingeren."
Shloimi keerde langzaam terug naar zijn plaats. Hij had zich nog nooit zo gekwetst gevoeld. Chaim ging naar de kapstokken om zijn uurwerk veilig in zijn mantelzak te steken. Maar toen hij zijn hand in de zak steek, voelde hij iets. Zou het kunnen dat....? Chaim hield opeens twee identieke horloges in zijn hand! Hij kon zelfs niet zien welke de zijne was. Het was opeens heel duidelijk. Hij had waarschijnlijk zijn uurwerk in zijn mantel gestopt, en er niet meer aan gedacht . Chaim stapte langzaam naar de Rebbe, en zette het horloge op de lessenaar. "Sorry" zei hij, " Ik was fout. Ik heb zojuist mijn horloge in mijn manteltas gevonden. Dit uurwerk is van Shloimi."
De leerlingen konden hun oren niet geloven. Allen hadden Shloimi vals beschuldigd, en vernederd.