Een geschenk van Hashem
Zelfs toen Reuven Gross nog zo klein was, dat zijn hoofd nauwelijks de Amoed reikte, werd de hele Shul in betovering gebracht door zijn prachtige, heldere stem.
"Een geschenk van Hashem" zei iedereen bij het verlaten van de Shul, nog onder de indruk van het prachtige Davenen.
De jaren vlogen voorbij en Reuven veroverde duizenden harten met zijn mooie stem. Hij gebruikte zijn talent enkel om te Davenen en Jieden dichter bij Hashem te brengen. Zijn stem werd zo beroemd dat zelfs opera's uit heel Europa hem vroegen om in hun zalen te komen zingen. Maar Reuven werd liever de Chazzan van de grootste Shul van Krakau. Zo kon hij in zijn vrije uren Toire Lernen. Want Toire Lernen was voor hem het voornaamste.
Maar toen kwam de oorlog en de Duitsers vielen Polen binnen. Reuven vluchtte met zijn ouders uit Krakau. In het bos vonden ze, samen met nog andere vluchtelingen, een schuilplaats. En zelfs in het bos beurde Reuven zijn lotgenoten op met zijn gezang en zijn mooie Davenen.
Ze hadden heel weinig te eten en regelmatig moesten mensen uit de groep in de omringende dorpen eten gaan halen. Soms vonden ze wat voedsel, soms kwamen ze met lege handen terug en soms kwamen ze helemaal niet terug. De Duitsers vermoedden het bestaan van hun groep, maar waren er nog niet in geslaagd om hen te vinden.
Het was Reuven's beurt om eten te zoeken. Voor hij vertrok, diende hij als Baal Tefille voor Maariv. Zijn Davenen ontroerde telkens weer éénieder die het hoorde, maar deze keer overtrof hij zichzelf. Het was precies alsof de Malochim met hem meezongen!
Reuven en Moishe, een andere jongen uit de groep, verlieten hun schuilplaats. Zij baanden zich een weg door het donkere bos. Maar opeens verschenen er Duitse soldaten die hen gevangen namen. Moishe probeerde te vluchten en werd neergeschoten. Reuven werd naar het hoofdkwartier van de Gestapo gebracht. De Duitsers ondervroegen hem over de juiste ligging van de schuilplaats, maar Reuven zei niets. 
Gedurende enkele dagen werd hij gekweld en gemarteld, maar hij bleef zwijgen. Toen de kommandant zag dat Reuven niets zou verklappen, kreeg hij een idee. Hij zou Reuven vrijlaten en hem daarna laten volgen. Zo zouden zijn soldaten de schuilplaats van de Jieden ontdekken.
Reuven was nog amper bij bewustzijn toen men hem vrijliet, en besefte nauwelijks wat er met hem gebeurde. Hij strompelde door het bos, gevolgd door de Duitse soldaten die hij niet opmerkte. Hij was al bijna bij de schuilplaats toen hij besefte dat hij door soldaten gevolgd werd en dat hij hierdoor zijn hele groep in gevaar bracht! Hij wilde de Duitsers afleiden en herinnerde zich opeens dat er zich, net achter hun schuilplaats, een diepe rotswand bevond. Plots begon hij, met de kracht die hem nog restte, te zingen. Zijn gekende, beroemde stem weergalmde door het bos en bereikte zijn groep. De Jieden, die er zeker van waren dat Reuven dood was, sprongen op. Zij wilden naar hem toe rennen, maar toen hoorden zij de woorden die hij zong en begrepen dat hij hen iets wilde vertellen. Door middel van zijn lied, waarschuwde Reuven hen voor de Duitsers die nu wel heel dicht in de buurt waren. De Jieden verstopten zich onmiddelijk nog dieper in hun schuilplaats. Ze waren nog maar buiten zicht toen Reuven voorbij liep, gevolgd door de soldaten. Toen hij de rotswand naderde begon hij vlugger te lopen. De Duitsers, die hem niet uit het oog wilden verliezen, deden hetzelfde. En, onder het zingen van de Shema Jisroel, sprong hij van de rotwand af, diep het ravijn in. De soldaten, die niets vermoedden, sprongen hem na, hun dood tegemoet.
Reuven Gross gaf zijn leven voor Kiddoesh Hashem, al zingend en Hashem dankend voor het talent dat hij van Hem gekregen had en waarmee hij zijn medemensen had kunnen redden.