Een Gouden Muntstuk
Jitsele was een achtjarig jongetje dat jaren geleden in Jeroeshalajim woonde. Elke Shabbes namiddag ging hij te voet naar de Koisel om er Minche te davenen. Daarna wandelde hij terug naar de Chernobler Shul om er met zijn vader en de andere Jieden Shalosh Seudos te eten.
Op een Shabbes namiddag, wandelde Jitzele door de Arabische buurt naar de Koisel. Opeens zag hij iets op de grond glinsteren. Het was een gouden muntstuk !
Jitzele's familie was heel arm. Met dit geldstuk zouden ze voor twee weken eten kunnen kopen!
Natuurlijk zou Jitzele het geldstuk niet oprapen op Shabbes. Hij dacht vlug na en plaatste zijn voet op de munt, zonder het te bewegen. Hij zou hier wachten tot na Shabbes, en dan het geldstuk met zich naar huis meenemen. Jitzele stond heel rustig. Het zou nog lang duren voordat het Motse Shabbes was, maar hij had geduld. Hij dacht aan zijn ouders en hoe blij zij zouden zijn als hij hen het geldstuk overhandigde.
Een uur ging voorbij, en Jitzele stond nog altijd op de munt. Toen kwam een Arabische jongen langs die hem vroeg : "Waarom sta je hier? Waarom wandel je niet verder?" Jitzele antwoordde niet.
De jongen vroeg verder: "Waarop wacht je ?"
Jitsele voelde een gevecht aankomen en zei: "Er ligt iets onder mijn voet, en na Shabbes...." De Arabische jongen wachtte niet tot hij zijn zin beëindigde, 
maar duwde Jitzele op de grond, pakte het goudstuk en rende ermee weg. Jitzele kon nu niets meer doen, hij was het zo begeerde muntstuk kwijt.....
Langzaam vervolgde hij zijn wandeling naar de Koisel. Na Minche ging hij terug naar Shul.Gewoonlijk hielp Jitzele de stoelen te zetten voor Shalosh Seudos, maar vandaag zat hij in een hoekje, met een droevig gezicht.
De Chernobler Rebbe, Rav Twerski zag hem zo zitten en vroeg: "Waarom ben je zo bedroefd?"
Jitzele vertelde aan de Rebbe wat er deze namiddag was gebeurd.
"Kom nu maar mee aan tafel" zei de Rebbe," en na Shabbes wil ik dat je met mij naar huis komt."
Jitzele deed zoals de Rebbe hem bevolen had. Nadat zijn vader Havdolo had gemaakt, rende hij naar de Rebbe's huis.
Zij zaten in de Rebbe's studeerkamer. Jitsele kreeg wat koekjes en drinken. Toen hield de de Rebbe een gouden muntstuk in de hand. Het was net zo'n muntstuk als Jitsele deze namiddag op straat had gezien.
Jitzele kon zijn ogen niet geloven. Zou de Rebbe het hem geven ? Zou hij zijn ouders toch gelukkig kunnen maken ?
"Dit is voor jou" zei de Rebbe, "maar op één voorwaarde. Ik geef je dit muntstuk, als jij mij jouw beloning geeft voor de Mitzve die je deze namiddag gedaan hebt."
Jitzele begreep niet wat de Rebbe bedoelde. "De Rebbe wil de beloning van mijn Mitzve in plaats van dit geldstuk ? Welke Mitzve heb ik dan gedaan dat zo belangrijk is?""Wat jij vandaag gedaan hebt was heel speciaal," zei de Rebbe. "Jij hebt een grote Kidoesh Hashem gedaan, door aan de Arabische jongen te tonen hoe belangrijk Shabbes voor jou wel is, ook al wou je dit geldstuk zo graag hebben. De beloning voor deze Mitzve is zo groot, dat ik je er dit geldstuk graag voor weggeef "
Jitzele was verbaasd. Was de Mitzve van Kidoesh Hashem zo belangrijk ? Hij keek naar het geldstuk, en dacht aan alles wat zijn familie errmee zou kunnen kopen. Dan keek hij naar de Rebbe, en dacht aan de beloning voor de Mitzve. Toen nam hij een beslissing en zei tegen de Rebbe: "Als de beloning voor een Mitzve zo groot is, dan wil ik die ook niet verkopen, zelfs niet voor een gouden munt !"
De Rebbe kuste Jitzele op zijn voorhoofd.
Die dag leerde Jitzele dat je een Kidoesh Hashem kunt doen door hard te proberen een Mitzve te vervullen. De Chernobler Rebbe toonde hem, dat een Mitsve meer waard is dan al het geld in de wereld.
Jizele is die les nooit vergeten!